Neptunus-Schiebroek O23-1 – Berkel O23-2 (3-2, competitie)
Zaterdag 9 mei 2026WIJ ZIJN KAMPIOEN!
Er zijn van die dagen waarop je bij aankomst al voelt dat het geen gewone wedstrijd gaat worden. Veel te vroeg stonden we op de club, omdat niemand thuis nog stil kon zitten. In de kleedkamer hing spanning, buiten stonden ouders en vrienden langs de lijn, fotograaf paraat.
Thuis tegen Berkel, die eerder van DHL won, wisten we dat niemand ons iets cadeau zou doen. Na 11 minuten leek het script weer pijnlijk herkenbaar. Eén moment niet scherp, één fout in de dekking, 0-1. Even stilte. Even dat gevoel van: toch niet weer? Maar dit seizoen heeft ons één ding geleerd: paniek hoort niet bij ons. Zeker niet met Jesse voorin, die niet veel later slimmer was dan iedereen en een strafschop uitlokte. Kamiel nam zijn aanloop, schoot: niet overtuigend, maar op dagen als deze vraagt niemand hoe. Alleen óf. 1-1. Toen we een kwartier later alsnog de 1-2 om onze oren kregen, dacht iedereen hetzelfde: dit wordt weer zo’n middag. Dat werd het ook. Alleen op onze manier. Hugo onderschepte op het middenveld de bal, gaf mee op Olaf, en die stak een half veld over voordat hij via de paal raak schoot. 2-2. Ondertussen was de tegenstander druk met klagen over de scheidsrechter, terwijl ze zelf alles raakten behalve de bal.
In de rust geen geschreeuw, geen omvliegende bidons, geen donderse speech. Alleen rust, vertrouwen en het simpele besef waarvoor we hier stonden. De tweede helft was als één lange zenuwslopende ademteug. We gaven bijna niets weg, maar kregen hem er ook niet in. Tot Jesse zich eindelijk losmaakte van zijn man en alleen nog gestopt kon worden met een noodrem. Rood. Iedereen voelde het: dit kon zomaar hét moment zijn. En zeven minuten voor tijd kwam dat moment ook echt. De corner van Martijn draaide de zestien in, Jesse sprong en kopte, de bal veranderde nog van richting en lag ineens in het net. 3-2.
Wat daarna gebeurde is nauwelijks uit te leggen. Spelers richting cornervlag,
armen in de lucht, iedereen over elkaar heen. De laatste minuten duurden
ongeveer een uur, maar toen het laatste fluitsignaal klonk, voelde het als de
perfecte samenvatting van ons seizoen. Eerst achter komen. Twijfel. Tegenslag.
Drama. En uiteindelijk... gewoon kampioen!
