Neptunus-Schiebroek O23-1 – Soccer Boys O23-2 (5-1, competitie)
Zaterdag 11 oktober 2025Is het zo’n dag? Ja, het is zo’n dag! 5-1!
De dag waarop alles lukt, de bal precies goed stuitert, de tribune vol, en de glimlach niet van de gezichten gaat. Neptunus-Schiebroek O23-1 liet er geen gras over groeien:
5-1, een score die net zo overtuigend klinkt als hij voelde.
De eerste helft begon zoals het bij ons vaker gaat: veel enthousiasme, veldoverwicht, weinig efficiëntie. Wel gaven we een teken van wat komen ging: Daan haalde verwoestend uit, zo hard dat het aluminium waarschijnlijk nog steeds trilt, maar hij zag zijn schot via de onderkant van de lat uit het doel stuiten. De ban werd gebroken door invaller Olaf, die ongeveer 43 seconden na zijn entree de 1-0 binnenschoof. De aanval liep via Hugo, die Lucian vond, die de bal 'liet lopen' alsof het choreografie was en Olaf rondde keurig af. Helaas kwam Soccer Boys uit het niets langszij. Hun eerste kans, hun eerste doelpunt: 1-1. Zo’n moment waarop je als team even naar elkaar kijkt en denkt: "Serieus?”
Na de rust (en vermoedelijk een peptalk vol Rotterdamse nuchterheid), schakelde Neptunus-Schiebroek een tandje bij, want het had honger. Honger naar doelpunten… De motor begon te draaien, het middenveld – met Hugo als dirigent – tikte de bal rond alsof het samba was, en Olaf besloot dat één doelpunt te mager was. Hij kreeg een heerlijke steekbal van David – het soort pass dat zelfs op FIFA een applaus zou krijgen – sneed door de verdediging als een warm mes door boter en schoot beheerst binnen: 2-1.
Even later besloot Jesse dat ook hij iets op zijn naam wilde. Zijn eerste poging strandde nog, maar met wat hulp van de doelman (en de wetten van de fysica) caramboleerde de bal alsnog over de lijn: 3-1. Soccer Boys probeerde het nog één keer via hun eigen lichtgevende hoop – de man met de neon-sokken – die een vrije trap op de lat poeierde. Hij staat waarschijnlijk nog steeds na te gloeien.
Het derde doelpunt van Olaf was een kunstwerk: een sierlijk chipje over de doelman dat zó mooi was dat zelfs Leonardo da Vinci zijn penseel had neergelegd. De Mona Lisa in voetbalschoenen, echt waar: 4-1. En alsof dat nog niet genoeg was, kreeg Olaf ook nog hulp van de tegenstander zelf: een verdediger die uit pure frustratie de bal in zijn voeten schoof. Olaf omspeelde de keeper, glimlachte vriendelijk, en tikte de 5-1 binnen. Wat wil je nog meer? Een publiekswissel natuurlijk (!) om het verhaal helemaal af te maken.
Het
publiek genoot, keerde huiswaarts met kippenvel en de dug-out straalde. Hugo
heerste op het middenveld tot de kramp toesloeg, het team combineerde als een geoliede machine, speelde volwassen, met veel
samenspel en flair, én de derde helft… tja, die was zoals alleen
Neptunus-Schiebroek dat kan. De derde helft was het logische vervolg van zo’n middag: luid gezang, het nummer Mona Lisa
(uiteraard) – vals gezongen, maar met volle overtuiging. En de sfeer..
die was geweldig!
"Ja, het was zo’n dag. Een dag waarop alles klopte. Een prachtige dag.” – Wilko Poulie
